Het is weer zover: de decembermaand staat voor de deur, een periode vol feestdagen, lichtjes en heel veel gezelligheid.
Voor mijn huisdieren moet het allemaal behoorlijk vreemd ogen.
Ineens staat er midden in de woonkamer een boom vol glimmende ballen en krakende slingers, op straat lopen mannen rond met rare pruiken, lange mantels en een enorme staf en overal twinkelen lichtjes terwijl vrolijke melodietjes uit speakers schallen.
En dan heb je ook nog al die merkwaardige regels: niet in de boom klimmen (laat staan ertegenaan plassen!), het uitgedeelde snoep is verboden terrein, en het wordt niet gewaardeerd als je je in de kerststal probeert te wurmen (laat staan dat je er bovenop ploft!)
Dat zijn allemaal wonderlijke zaken, maar ze zijn niet echt eng. (Hoewel Isi vindt dat sommige kersthits wel op het randje zijn…)
Nee, de échte spanning komt pas rond oud en nieuw, met dat harde geknal en het voortdurende geflits van vuurwerk.
Ons vorige drietal was daar verrassend relaxed onder :Paco en Sol snurkten vrolijk door de hele chaos heen, en binnenshuis hoorde je het geknal nauwelijks boven hun tevreden geronk uit.
Poes Maus had welliswaar een hekel aan de lichtflitsen, maar kroop steevast tegen een van de honden aan terwijl wij de gordijnen potdicht hielden. Zo kwamen we elk jaar probleemloos de turbulente decemberdagen door — en daar prees ik me gelukkig mee omdat ik vaak genoeg zag hoe doodsbang sommige dieren waren en hoe dat hun baasjes tot wanhoop dreef.
Toen Isi bij ons kwam wonen was het al eind september.
Direct merkten wel dat hij een stuk gevoeliger was voor onverwachte geluiden dan onze vorige viervoeters: de televisie was eng, een klop op de deur liet hem opspringen en een rammelende aanhanger kon hem een rolberoerte bezorgen.
Gelukkig verdween de angst bij deze dagelijkse geluiden redelijk snel naar de achtergrond, maar met de jaarwisseling in zicht wilden we er alles aan doen om hem niet doodsbang in huis te hebben zitten.
Dus begon ik héél voorzichtig met het afspelen van online vuurwerkgeluiden op het zachtst mogelijke geluidsniveau terwijl Isi lekker tegen me aan lag.
In het begin keek hij even op, alert maar niet paniekerig.
Na een paar seconden zette ik het geluid weer uit en gingen we over tot de orde van de dag.
Meerdere keren per dag herhaalde ik dat: een gedempt knalletje hier en het geluid van een zacht fluitende vuurpijl daar.
Ondertussen speelden of kroelden we wat of kreeg hij iets lekkers, alles om hem maar te laten merken dat er echt helemaal niets vreemds was aan dergelijke geluiden.
Langzaam maar zeker kon ik het volume van de playlists wat opschroeven, zonder dat hij er echt van onder de indruk was.
Uiteindelijk keek hij zelfs nauwelijks op toen er complete vuurwerkfilmpjes op de televisie draaiden — hij lag gewoon rustig te knagen en viel daarna tevreden in slaap.
Toen de laatste week van het jaar aanbrak bleef het natuurlijk spannend. Ook in ons normaal zo rustige dorpje knalde er her en der wel wat en naarmate oudjaar naderde werd dat steeds meer.
Overdag trokken we de bossen in, waar het lawaai gedempt klonk, en ’s avonds liepen we een korte ronde door de wijk — mét extra riemen en een betrouwbaar anti-ontsnappingstuigje en een oude col van galgo Paco over de naar voren geflapte oren oren van Isi getrokken.
Dat zag er wellicht apart uit, maar Isi vond het heerlijk, het zal als een soort geluidsdemper hebben gewerkt!
Helemaal ontspannen was Isi niet, maar hij durfde gewoon te plassen en te snuffelen, dus de spanning was goed behapbaar.
Op oudjaarsavond kreeg hij rond kwart voor twaalf een flinke kluif, zette ik wat muziek aan en controleerden we de rolluiken nog één keer.|Poes Mia lag knus op schoot, diep weggedoken onder een fleecedekentje.
Om twaalf uur barstte het vuurwerk los, maar Isi blafte één enkele keer, keek even naar ons op en besloot toen dat zijn kluif toch echt interessanter was dan al dat lawaai buitenshuis!
Het ging zelfs zó goed dat hij rond half twee nog even naar buiten is geweest voor een snelle plas, om daarna de rest van de nacht in zijn eigen mand te liggen snurken.
Ondanks deze succesvolle jaarwisseling blijf ik bij Isi alerter dan bij onze vorige honden, simpelweg omdat hij wat minder zeker van zichzelf is.
Daarom draai ik hier sinds een maandje weer regelmatig wat vuurwerkfilmpjes zodat hij op zijn gemakje weer kan wennen aan dat rare geknal.
Gelukkig lijkt hij ook dit jaar behoorlijk relaxed. Hij begint de geluiden zelfs te koppelen aan gezelligheid — en natuurlijk ook aan iets lekkers!
Een tijdje geleden keken we een film waarin vuurwerk werd afgestoken.
Isi stond op, rekte zich uitgebreid uit en kwam voor me zitten… terwijl hij met grote, verwachtingsvolle ogen naar de kast met hondenkluiven staarde en een grote poot op mijn knie legde.
En eerlijk? Als zijn kluif zijn grootste zorg is rondom de jaarwisseling dan teken ik daar heel graag voor!
Bovenal hoop ik op een écht vuurwerkvrije jaarwisseling zodat het een echt feest wordt voor ieder mens en dier!
Lonneke